Wówczas w spór wmieszał się król Francji Karol IV Piękny. Doprowadził on do podpisania pokoju w Arques i uwolnienia Ludwika z niewoli. Pokój nie trwał długo i rebelia wybuchła ponownie już w 1326 r. Ludwik uciekł do Francji, gdzie starał się o pomoc dworu królewskiego. Został wysłuchany dopiero w 1328 r. przez nowego króla Filipa VI. 28 maja 1328 r. Ludwik został przezeń pasowany na rycerza, a na odbywającej się następnego dnia koronacji Filipa Ludwik podawał mu miecz Karola Wielkiego. W czasie uroczystości Filip złożył obietnicę pomocy Ludwikowi. Spełnił ją już następnego lata. 23 sierpnia 1328 r. wkroczył do Flandrii i pokonał buntowników pod Cassel. Ludwik został przywrócony na tron Flandrii, a samo hrabstwo poddanie silniejszej kontroli francuskiej.
Profrancuskie rządy Ludwika I dalej nie cieszyły się sympatią flamandzkiego kupiectwa, silnie związanego ekonomicznie z Anglią, której król, Edward III, miał prawa do francuskiego tronu. Kiedy w 1337 r. Edward zdecydował się walczyć o francuską koronę, jego pierwszym krokiem było podporządkowanie Flandrii. Edward natrafił tu na podatny grunt. Zaczął od wstrzymania importu flandryjskiej bawełny, co w krótkim czasie doprowadziło do przyjęcia przez kupców protekcji angielskiej.