W tym czasie Joanna samodzielnie rządziła Flandrią. Jej rządy upłynęły pod znakiem konfliktów z młodszą siostrą Małgorzatą, doszło nawet do wojny domowej. Nieszczęść dopełniła jeszcze klęska głodu. W 1225 r. pojawił się również człowiek podający się za cesarza Baldwina. Zyskał on szerokie poparcie wśród niższych warstw społeczeństwa, a jego rebelia była na tyle groźna, że o mało co nie kosztowała Joanny utratę tronu. Niebezpieczeństwo zostało zażegnane dzięki pomocy króla Ludwika VIII.
Ferdynand powrócił z niewoli w 1226 r. Zmarł 7 lat później. W 1237 r. Joanna wyszła za mąż po raz drugi, tym razem za Tomasza II, hrabiego Piemontu (ok. 1199 – 7 lutego 1259), młodszego syna Tomasza I, hrabiego Sabaudii, i Małgorzaty, córki hrabiego Wilhelma I z Genewy. Również i to małżeństwo nie doczekało się potomstwa.
Joanna zmarła w 1244 r. Flandrię i Hainaut odziedziczyła jej młodsza siostra, Małgorzata.
Kategoria:Władcy Flandrii Kategoria:Władcy Hainaut Kategoria:Urodzeni w 1199 Kategoria:Zmarli w 1244