W 1918 został członkiem prezydium Komitetu Ratunkowego, który pomagał Żydom poszkodowanym w wyniku pogromu lwowskiego. W latach 1918–1939 pełnił funkcję wiceprezydenta Organizacji Syjonistycznej w byłej Galicji zaś w latach 1922–1939 wchodził w skład władz krajowych Organizacji Syjonistycznej w Polsce.

Po ukończeniu studiów rozpoczął praktykę adwokacką we Lwowie. Był wiceprezesem tamtejszej Izby Adwokackiej w latach 1925–1932. W latach 1922–1927 i 1930–1939 był posłem na Sejm. W latach 1931–1937 był członkiem Naczelnej Rady Adwokackiej.

Pełnił także funkcje: prezesa Towarzystwa Dom Zdrowia dla Akademików Żydowskich, prezesa zarządu Centralnego Banku Spółdzielczego we Lwowie, członka Rady Centralnej Akademickiego Związku Syjonistycznego, członka Rady Auxilium Academicum Judaicum. Był współzałożycielem komitetu antyhitlerowskiego. Od 1936 był członkiem Komitetu Administracyjnego Światowego Kongresu Żydów. Był także członkiem dyrektorium Keren ha-Jesodu w Małopolsce Wschodniej.

Po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę aresztowany przez NKWD i zesłany do łagru. Pomimo starań polskiej dyplomacji nie został uwolniony na mocy układu Sikorski–Majski.