Również w tych mistrzostwach okazała się najlepsza, wygrywając grę pojedynczą kobiet i rozgrywany systemem handicapowym turniej wspólny dla mężczyzn i kobiet. Nunneley, znana z silnego uderzenia forhendowego i zaangażowania w walkę na korcie, chętnie uczestniczyła w takich turniejach, często także trenowała z mężczyznami. Kobiety występowały w tym czasie na korcie w długich spódnicach, z nakryciem głowy, co nie ułatwiało rywalizacji.

Jej dynamiczny styl gry przyczynił się do rozwoju tenisa kobiecego w Nowej Zelandii. W latach 1895–1907 pozostawała niepokonana w krajowych mistrzostwach, sięgając po 13 tytułów w grze pojedynczej. W deblu triumfowała 10 razy, w mikście 9, dwukrotnie mając za partnera znanego z wimbledońskich sukcesów Tony’ego Wildinga. W 1909 była liderką reprezentacji nowozelandzkiej, która zaliczyła serię udanych występów w Nowej Południowej Walii. Pod koniec I wojny światowej odwiedziła Anglię;