22 listopada przeprowadzono próbę prędkości, podczas której niszczyciel osiągnął 40,4 węzła.

Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Tadeusza Kasprzyckiego, 25 listopada 1937 roku „Błyskawica” stała się okrętem Rzeczypospolitej Polskiej. Tego samego dnia, w Cowes, na niszczycielu została podniesiona biało-czerwona bandera. Następnego dnia okręt wypłynał do Polski, zawijając po drodze 26 listopada do Göteborga w celu pobrania amunicji i wydania przyjęcia dla szwedzkich oficerów, po czym pierwsza załoga, dowodzona przez komandora porucznika Tadeusza Podjazd-Morgensterna, doprowadziła okręt do Gdyni, gdzie 1 grudnia został uroczyście powitany przez „Wichra” w asyście dwóch trałowców.

Opis konstrukcji

Opis ogólny „Błyskawica” była dużym niszczycielem (przez brytyjskich budowniczych określanym jako lider). Długość całkowita wynosiła 114 m, między pionami 108,8 m, a na konstrukcyjnej linii wodnej 111 m. Szerokość maksymalna wynosiła 11,3 mCzęść źródeł, np. Stanisław M. Piaskowski, podaje wartość 11,2 m. Przy projektowanej wyporności normalnej 2144 ton średnie zanurzenie określone było na 3,3 m. Wyporność standardowa wynosiła 2011 ton angielskich (ts).