Kolumna powstała w związku z pomiarami triangulacyjnymi łuku geodezyjnego równoleżnika 52°N, prowadzonymi przez polskiego generała w służbie rosyjskiej, inżyniera i geodetę, Józefa Ippolitowicza Żylińskiego (Józefa Mordas-Żylińskiego herbu Janina) w latach 1870-1885 na terenie Imperium Rosyjskiego; łuk równoleżnika 52°N ciągnął się od Valencji w Irlandii do Orska na Uralu, i stanowił część międzynarodowej sieci triangulacyjnej, tworzonej od 1861 na potrzeby geodezyjnej kampanii pomiaru długości stopnia w Europie Środkowej, potem rozciągniętej na cały kontynent, włączając do niej narodowe sieci triangulacyjne państw europejskich, w tym łuk południka paryskiego – za pomocą którego zdefiniowano długość metra – oraz łuk geodezyjny południka Struve-Tenner w Rosji.
Kolumna służyła jako stanowisko do pomiarów geodezyjnych i magnetycznych, będąc tzw. punktem przeniesienia współrzędnych z punktu triangulacyjnego na wieży ratuszowej. Na ścianach ratusza i Teatru Wielkiego umieszczone były miedziane listwy (miry południkowe), służące do kalibracji geodezyjnych instrumentów pomiarowych na kierunek północ/południe, od którego liczone są azymuty, oraz przy wykonywaniu obserwacji deklinacji magnetycznej, czyli zmian odchylenia kierunku północy magnetycznej od północy geograficznej.