W 1851 roku w związku z mianowaniem gubernatorem Syberii Zachodniej Gustawa Hasforda podał się do dymisji, .
Otworzył pierwszą w Rosji fabrykę fosforu, uruchomił fabrykę kwasu siarkowego na Uralu, a w okolicach Tomska dwie fabryki szkła (dającą 50% produkcji szyb i naczyń w zachodniej Syberii), fabrykę porcelany, dziewięć fabryk żelaznych i kilka kopalń, m.in. złota i srebra. W okresie 1878–1882 dzierżawił jedną z największych w Rosji kopalń szmaragdów na Uralu. W tym czasie był największym prywatnym przedsiębiorcą górniczym na Uralu. Zbudował także w 1866 nowoczesny, wielki młyn parowy produkujący 1150 ton rocznie, stając się największym producentem produktów mącznych w zachodniej Syberii. Był jednym z głównych akcjonariuszy budowy linii kolejowej Tiumeń – Jekaterynburg. W 1872 roku razem z przemysłowcem Astaszynem założył w Jekaterynburgu Syberyjski Bank Handlowy, który później przeniósł do Petersburga. .
.
Jego dzieło kontynuował syn Wincenty, znacznie powiększając dorobek rodzinny. W 1914 roku Poklewscy posiadali 10 zakładów metalurgicznych, 8 gorzelni i browarów, 2 huty szkła, 10 kopalń złota, fabrykę mebli oraz wiele innych drobniejszych zakładów. Rodzina Poklewskich opuściła Syberię w 1919 roku i powróciła do Polski.
Działalność filantropijna .
Przypisy
Bibliografia