Aleksiejew wybrał dla swojej konstrukcji układ dwusilnikowy, z silnikami w gondolach w skrzydłach, podobny do brytyjskiego Gloster Meteor. Początkowo samolot, oznaczony I-210, napędzany miał być dwoma niemieckimi silnikami BMW 003, produkowanymi w ZSRR jako RD-20, umieszczonymi w gondolach pod skrzydłami. Z powodu słabych silników i niskiej prędkości maksymalnej, rozważano zamianę silników na Jumo 004, produkowane w ZSRR jako RD-10.
Ostatecznie, w odróżnieniu od większości powstających w tym okresie radzieckich myśliwców pierwszego pokolenia, jako napęd zastosowano pierwsze sprawne radzieckie silniki TR-1, konstrukcji Archipa Lulki (podobnie, jak w Su-11). Samolot I-211 został oblatany w takiej postaci 13 października 1947 (pilot A. Popow). Silniki TR-1 osiągały jednak ciąg jedynie 1300 kg zamiast zakładanych 1500 kg, a przede wszystkim nie były dopracowane i sprawiały problemy eksploatacyjne. Wyprodukowano tylko serię próbną tych silników, a ich przewidywana ulepszona wersja TR-1A ostatecznie nie osiągnęła etapu produkcji.