Szymanowski opuścił Zakopane i Polskę w listopadzie 1935, wyjeżdżając na leczenie do sanatorium w Szwajcarii. Nigdy już do „Atmy” nie wrócił. Pomysł utworzenia w „Atmie" Muzeum Szymanowskiego zgłosił już w 1937 roku kompozytor Michał Kondracki. Po II wojnie światowej starania w tym kierunku podjęła siostrzenica i spadkobiercyzni Szymanowskiego, Krystyna Dąbrowska. Społeczną akcję w tym celu, trwającą ostatecznie dziewięć lat, zainicjował Zdzisław Sierpiński na łamach „Życia Warszawy”. Fundusze potrzebne na wykup willi z rąk prywatnych zebrał w latach 1972–1974 komitet, na którego czele stanął Jerzy Waldorff. W 1974 willa została przekazana Muzeum Narodowemu w Krakowie, które po 2 latach remontu 6 marca 1976 udostępniło ją zwiedzającym. Wśród gości zaproszonych na otwarcie muzeum, obok siostrzenicy kompozytora, Krystyny Dąbrowskiej, od której pochodzi większość eksponatów, znalazł się m.in. specjalnie przybyły z Paryża Serge Lifar, wybitny tancerz i choreograf, który gościł w „Atmie” w 1935 r., przygotowując się tu do tytułowej roli w „Harnasiach” na scenie Opery Paryskiej.