Jeżeli lekarz wykona operację komuś nożem brązowym i śmierć jego sprowadzi – należy ręce mu obciąć".

Medycyna w starożytnym Egipcie

Medycyna rozwijała się w starożytnym Egipcie przez kilka tysięcy lat (od ok. 3200–3000 r. p.n.e. do ok. 305–30 p.n.e.). Miała częściowo charakter magiczno-religijny, a częściowo empiryczno-racjonalny. Wiedza medyczna spisywana była w księgach boga Thota (zob. ). Lekarze-kapłani byli zobowiązani postępować zgodnie z tymi księgami – w przeciwnym razie byli karani. Bogiem lekarzy był Imhotep – architekt piramidy schodkowej faraona Dżesera. Miejscem, w którym leczono były świątynie (tam również szkolono lekarzy i prowadzono poszukiwania skutecznych terapii). Kapłani-lekarze cieszyli się dużym szacunkiem. Na dworze władcy dokonała się specjalizacja zawodowa lekarzy. Istniały takie specjalności jak „Strażnik oka króla” (zob. okulistyka) czy „Wielki opiekun królewskiego odbytu” (zob. proktologia, gastroenterologia). Znanym osiągnięciem Egipcjan było opracowanie metod zabezpieczania tkanek przed gniciem (zob. np. mumifikacja). Do odkrycia przyczyn tego procesu doszło dopiero w XIX wieku (zob. Pasteur, Semmelweis, Lister i in.). Dorobek starożytnej medycyny egipskiej był wykorzystywany przez lekarzy greckich i rzymskich, na podstawie wyd.