Ła-200 (ros. Ла-200, właściwie: samolot „200”) – radziecki odrzutowy myśliwiec przechwytujący, skonstruowany pod koniec lat 40. w biurze konstrukcyjnym Ławoczkina, który pozostał w stadium prototypu.
Historia W marcu 1947 Rada Ministrów ZSRR zleciła trzem biurom konstrukcyjnym, w tym Ławoczkina, zaprojektowanie dwumiejscowego myśliwca przechwytującego wyposażonego w hermetyzowaną kabinę i stację radiolokacyjną. W celu zapewnienia odpowiednich osiągów Ławoczkin zdecydował w samolocie oznaczonym fabrycznie „200” użyć dwóch silników odrzutowych RD-45F (radziecka kopia Rolls-Royce Nene), następnie ich mocniejszej wersji pochodnej Klimow WK-1. Z powodu dużej średnicy silników ze sprężarką odśrodkową, uniemożliwiającej umieszczenie ich w kadłubie obok siebie, zdecydowano umieścić je jeden za drugim. W przeciwieństwie do konkurencyjnych Su-15 Suchoja i I-320 biura MiG, mających również dwa silniki jeden za drugim, w dwóch poziomach, w układzie redanowym z wyraźnym uskokiem pod kadłubem, Ławoczkin zastosował kadłub o okrągłym przekroju, w którym przedni silnik umieszczony był pod większym kątem, a jego dysza wystawała pod kadłubem, osłonięta niewielką owiewką.