Kazańczuk, Staropolskie legendy herbowe, Wrocław-Warszawa-Kraków 1990, s. 64-67.. W późniejszych źródłach te wersje legend były powielane, np. w herbarzu Kaspra NiesieckiegoK. Niesiecki, Herbarz polski, tom 3, Lipsk 1839, s. 202..
Źródła pisane o rodzie Nałęczów pochodzą dopiero od XII wieku. W związku z czym za pierwszego ich historycznego antenata uznaje się możnego z kręgu dworu księcia Bolesława III Krzywoustego, Dobrogosta Starego, który był fundatorem kościoła św. Klemensa w MogilnieJ. Pakulski, Nałęcze wielkopolscy w średniowieczu, Toruń 1982, s. 21-23.. W tym okresie Nałęcze wchodzili w skład możnowładztwa wielkopolskiego i dążyli do wywierania wpływu na politykę państwową. Pierwotne ziemie rodowe Nałęczów znajdowały się na terenie Wielkopolski z głównymi skupiskami dóbr w okolicach: Żnina, Mogilna, Chomiąży, Szamotuł i CzarnkowaJ. Pakulski, Nałęcze wielkopolscy w średniowieczu, Toruń 1982, s. 69-71..