pozwalać na swobodną redystrybucję, udostępnienie kodu źródłowego, tworzenie utworów zależnych, brak dyskryminacji osób i grup, brak ograniczeń ze względu na dziedzinę zastosowania oraz neutralność technologiczną licencji.
OSI prowadzi wykaz licencji uznanych za zgodne z „Definicją otwartego źródła”. W obrębie licencji open source wyróżnia się m.in. licencje wzajemnościowe (copyleft), które wymagają zachowania tej samej licencji przy dalszej dystrybucji utworów zależnych, oraz licencje niewzajemnościowe, zezwalające na dalsze łączenie kodu z projektami rozpowszechnianymi na innych zasadach.
Sam publiczny dostęp do repozytorium nie jest wystarczający, by projekt uznać za open source. Jeżeli kod został opublikowany bez licencji, wówczas – mimo technicznej możliwości jego pobrania albo sforkowania na danej platformie – zastosowanie mają zwykłe reguły prawa autorskiego. Dlatego w praktyce pełnoprawny projekt open source łączy co najmniej trzy elementy: dostęp do preferowanej do modyfikacji postaci programu, licencję przyznającą odbiorcy określone wolności oraz możliwość legalnego rozpowszechniania zmian.