Reichsheeresstab).
Zarówno OHL, jak i Reichswehrministerium opanowane było przez oficerów należących do arystokracji pruskiej i będących jej afirmacją.
Po dojściu do władzy Adolf Hitler, jako „parias” tego systemu i zaciekły wróg Republiki Weimarskiej, postanowił go zniszczyć i przejąć całokształt kontroli nad armią. 4 kwietnia 1933 utworzył Radę Obrony Rzeszy (niem. Reichsverteitigungsrat) pod swym kierownictwem, której zadaniem było konsultowanie i koordynowanie wszelkich zamierzeń operacji o charakterze obronnym i zaczepnym. Rok później po śmierci Hindenburga połączył urząd prezydenta – będącego zgodnie z art. 47 Konstytucji wodzem naczelnym (Der Reichspräsident hat den Oberbefehl) sił zbrojnych – z urzędem kanclerza, równocześnie rząd Rzeszy uchwalił, by żołnierze składali przysięgę wierności Hitlerowi wymienionemu w niej nominatimByło to sprzeczne z niemiecką tradycją, nawet król pruski czy cesarz niemiecki figurowali w przysiędze tylko jako instytucja. Eberhard Jäckel, Alicja Karszniewicz-Mazur: Panowanie Hitlera: spełnienie światopoglądu, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 1989.. W 1935 r., łamiąc postanowienia traktatu wersalskiego, zmieniono nazwę sił zbrojnych z Reichswehry na Wehrmacht i przywrócono powszechną służbę wojskową. 16 marca 1935 wyodrębniono trzy samodzielne rodzaje broni: wojska lądowe (niem.