Przeciwnikiem przejścia piłkarza do Zabrza był jednak prezes sośniczan Władysław Lubański (ojciec Włodzimierza), który uważał, że młodzieniec wpadnie tam w złe towarzystwo. Za jego namową Florenski podpisał wstępny kontrakt z beniaminkiem drugiej ligi Piastem Gliwice. Zdeterminowani działacze z Zabrza nie rezygnowali i obiecali zawodnikowi miejsce w podstawowym składzie, ostatecznie przekonując go do transferu. Florenski miał zastąpić w zespole starszego o 5 lat Antoniego Franosza. Za parafowanie umowy otrzymał mundur górniczy.
W nowym klubie zadebiutował 17 marca 1957 w meczu 1/8 finału Pucharu Polski z Lechią Gdańsk (3:0). Florenski reprezentował barwy Górnika przez piętnaście sezonów, zostając z nim w tym czasie dziewięciokrotnie mistrzem Polski (1957, 1959, 1961, 1962/63, 1963/64, 1964/65, 1965/66, 1966/67, 1970/71), co jest rekordem tych rozgrywek, ponadto dwukrotnie wicemistrzem (1962, 1968/69) i czterokrotnie brązowym medalistą (1958, 1960, 1967/68, 1969/70). Pięciokrotnie świętował zdobycie Pucharu Polski (1964/65, 1967/68, 1968/69, 1969/70, 1970/71), trzykrotnie jego zespół przegrywał decydujące spotkanie (1956/57, 1961/62, 1965/66). W 1970 wystąpił w finale Pucharu Zdobywców Pucharów, w którym górnicy przegrali w Wiedniu z Manchesterem City (1:2).