Przedkuwka takiego elementu może mieć zgrubienia, nazywane głowami, połączone cieńszym trzonem.

W jednej z metod projektowania przedkuwek dla odkuwek wydłużonych przyjmuje się, że pola ich kolejnych przekrojów poprzecznych powinny odpowiadać polom przekrojów odkuwki powiększonym o naddatek materiału przeznaczony na wypływkę. Na tej podstawie opracowuje się możliwy do wykonania kształt przedkuwki rzeczywistej.

Wytwarzanie Przedkuwkę rzeczywistą można kształtować w wykrojach przygotowawczych tej samej wielowykrojowej matrycy co odkuwkę albo w osobnej operacji na innej maszynie kuźniczej. W praktyce stosuje się kucie swobodne i półswobodne, kucie na kowarkach i kuźniarkach, kształtowanie na elektrospęczarkach i kuźniczych prasach trójsuwakowych, a także walcowanie wzdłużne i poprzeczne.

Poszczególne metody stosuje się do różnych postaci przedkuwek. Kucie swobodne i półswobodne wykorzystuje się między innymi do przedkuwek wydłużonych, zwartych i płaskich, kowarki – do przedkuwek wydłużonych o zmiennym przekroju, elektrospęczarki – do przedkuwek z dużym zgrubieniem na końcu, a kuźniarki – do przedkuwek z miejscowymi zgrubieniami, w tym przedkuwek czołowych drążonych.