Od 1934 roku członek Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, od 1935 roku Towarzystwa Prehistorycznego w Krakowie i Komisji Orientalistycznej Polskiej Akademii Umiejętności, prowadził intensywną działalność naukową, wykładając, publikując książki i artykuły w prasie oraz uczestnicząc w licznych konferencjach. W latach 1934–1935 był przeorem klasztoru Dominikanów we Lwowie. W październiku 1936 otrzymał prawo veniam legendi z zakresu studium biblijnego Starego Testamentu na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.
Uważany był za wschodzącą gwiazdę polskiej biblistyki i jednego z najlepszych europejskich naukowców w tej dziedzinie; posiadał znany w świecie naukowym księgozbiór i kolekcję fotograficzną, a nawet własne muzeum biblijne. Kres jego karierze położyła wojna: począwszy od 1939 roku pracował głównie przy tajnym nauczaniu kleryków w Krakowie, Lwowie i Częstochowie.
Zginął tragicznie wskutek nieszczęśliwego wypadku we Lwowie 13 listopada 1943 (Jan Draus podał datę śmierci 2 listopada 1943 w wyniku wybuchu bomby lotniczej). Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.