Geneza Narodowo-Socjalistyczna Partia Robotnicza powstała w 1933 roku jako ugrupowanie narodowo-socjalistyczne o profilu robotniczym, działające głównie w Zagłębiu Dąbrowskim i na Górnym Śląsku. Jej bezpośrednie korzenie sięgały Konferencji Samopomocy Zawodowej i Robotniczej (związku zawodowego) oraz Niezależnej Partii Narodowych Socjalistów, powołanej 14 kwietnia 1932 roku w Katowicach. Praca organizacyjna rozpoczęła się około marca 1933 roku, a pierwszy numer organu naczelnego – dziennika „Jedna Karta” – ukazał się 4 maja tego roku. Datę wybrano świadomie, aby podkreślić symboliczny charakter chwili, w której partia „rodziła się pod znakiem błyskawicy”. Liderem, określanym jako wódz partii, był Wacław Kozielski, adwokat i były członek zarządu okręgowego Stronnictwa Narodowego w województwie kieleckim, usunięty z tej partii za radykalizm. Kozielski zdołał zwerbować kilku działaczy Obozu Wielkiej Polski. Do NSPR przyłączyły się także Niezależna Partia Narodowych Socjalistów oraz Stronnictwo Narodowo-Socjalistyczne.