System miał służyć do obrony przeciwlotniczej zgrupowań wojsk pancernych i zmechanizowanych zarówno podczas stacjonowania przemarszu, jak i na polu bitwy.
Jako system przejściowy, mała część zestawów Roland (30 sztuk) została przyjęta na wyposażenie US Army.
Opis konstrukcji W skład zestawu wchodzi: stacja radiolokacyjna przeszukiwania przestrzeni powietrznej, stacja radiolokacyjna do śledzenia celów, celownik optyczny i termowizyjny, komputer centralny, dalmierz laserowy, nadajnik radiowy do przesyłania komend do pocisku, dwa układy prowadnic transportowo-startowych z pociskami rakietowymi (po jednym lub dwa pojemniki) oraz urządzenie identyfikacji „swój-obcy”.
Obsługa zestawu to dowódca (wyszukuje cele i ocenia sytuację), operator (naprowadza pocisk na cel) i mechanik-kierowca. Wykrywanie, wskazywanie i identyfikacja celów odbywa się za pomocą radiolokatora, którego antena znajduje się nad prowadnicami. Monoimpulsowa stacja radiolokacyjna śledzenia celów, z nadajnikiem magnetronowym i dopplerowskim odbiornikiem, eliminuje odbicie od obiektów terenowych i pasywnych środków przeciwdziałania radioelektronicznego (np. metalizowanych pasków folii). W czasie jazdy zestawu układ antenowy jest stabilizowany za pomocą układu żyroskopowego.