Blisko kolejnego medalu był na mistrzostwach świata w Libercu w 2009, gdzie był czwarty w sztafecie.
Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w Nagano w 1998, gdzie w jedynym starcie, na dystansie 50 km stylem dowolnym zajął 16. miejsce. Na rozgrywanych cztery lata później igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City wspólnie z Giorgio Di Centą, Fabio Majem i Cristianem Zorzim wywalczył srebrny medal w sztafecie. W biegu na 30 km stylem dowolnym był czwarty, przegrywając walkę o medal z Norwegiem Kristenem Skjeldalem o 0,1 sekundy. Zajął także szóste miejsce w biegu łączonym na 20 km. Kolejne dwa medale zdobył podczas igrzysk olimpijskich w Turynie w 2006. Razem z Valbusą, Di Centą i Zorzim zwyciężył w sztafecie. Parę dni wcześniej wywalczył brązowy medal w biegu na łączonym na 30 km, plasując się za Rosjaninem Jewgienijem Diemientjewem i Norwegiem Frode Estilem. Był też piąty na dystansie 50 km techniką dowolną. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Vancouver w 2010, gdzie zdobył srebrny medal w biegu na 15 km techniką dowolną. Na podium rozdzielił Szwajcara Dario Colognę i Lukáša Bauera. W pozostałych startach zajął 9. miejsce w sztafecie, 14. w biegu łączonym na 30 km i 26. na dystansie 50 km techniką klasyczną.
W lutym 2013 zakończył karierę.