W 1993 roku zainicjowała działalność Ośrodka Praw Człowieka Uniwersytetu Jagiellońskiego, którego prace koordynowała do swojej śmierci. Prowadziła w nim seminaria dotyczące praw człowieka i prawa uchodźczego oraz rozpoczęła badania z pogranicza prawa i etyki dotyczące zagadnień moralnych związanych z trwałym stanem wegetatywnym (koma). W 1997 roku była współzałożycielką na Wydziale Prawa i Administracji UJ pierwszej w Polsce uniwersyteckiej poradni prawnej. W poradni pełniła funkcję koordynatora sekcji praw człowieka, zajmującej się świadczeniem bezpłatnej pomocy prawnej osobom ubiegającym się o nadanie statusu uchodźcy, a także osobom chcącym złożyć skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Była także ekspertem polskiego komitetu UNESCO (od 1993 r.), uczestniczyła w polskiej delegacji na Konferencje Generalne UNESCO w Paryżu, a także współtworzyła w 2000 r. Radę Doradczą ds. Praw Człowieka przy Ministrze Spraw Zagranicznych. Również w 2000 roku została mianowana członkiem doradczego komitetu prawnego przy Ministrze Spraw Zagranicznych. Przez wiele lat pełniła funkcję wicedyrektora Szkoły Letniej Kultury i Języka Polskiego UJ.