Pierwsze wiadomości archiwalne o starej plebanii pochodzą dopiero z XIX w. Są to dokładne opisy ukazujące stan budynku w ostatnich dziesięcioleciach przed konfiskatą dóbr parafialnych przez Rząd Gubernialny lubelski. W 1818, gdy utworzono diecezję lubelską, kapituła katedralna rezydowała początkowo w kościele św. Michała (do 1832), a później przy kościele pojezuickim, zabudowania parafialne zostały „w najem wypuszczone”, jedynie plebania pozostała mieszkaniem bp. Wojakowskiego (z przyzwolenia kapituły). Kościół św. Michała, opuszczony i zaniedbany, został rozebrany w latach 1844–1852 na polecenie władz carskich.
Okres żydowski Konfiskata majątku należącego do Fary nastąpiła na przełomie 1869/70. Od tego momentu budynek stanowił własność skarbu Królestwa Polskiego. Wkrótce po konfiskacie budynek przekazano gminie żydowskiej, która uczyniła zeń przytułek dla dzieci żydowskich, zwany później „Żydowskim grodzkim przytułkiem”. W budynku mieściły się pomieszczenia przeznaczone dla sierot, kalek oraz starców. W innych pomieszczeniach znajdowały się również biura Gminy Wyznaniowej Żydowskiej w Lublinie.
Budynek znajdował się w posiadaniu Żydów do 9 maja 1941, do momentu przejęcia przez władze okupacyjne.