W międzyczasie byli używani do oczyszczania Kordunu, Banoviny i Bosanskiej krajiny z ukrywających się po lasach b. żołnierzy jugosłowiańskich i band rabunkowych. 17 grudnia Brygada została przetransportowana do Włoch, gdzie dostała pełne wyposażenie i uzbrojenie, a następnie przeszła 3-miesięczne intensywne szkolenie. Na koniec wizytowali ją gen. Ugo Cavallerio z włoskiego Sztabu Głównego i minister obrony NDH, marszałek Slavko Kvaternik. Chorwaci złożyli przysięgę na wierność Włoch, Benito Mussoliniego i króla Włoch oraz NDH i poglavnika A. Pavelicia.
16 kwietnia 1942 r. Brygada we włoskich mundurach przybyła na front wschodni nad Don, gdzie przydzielono ją do 3 Szybkiej Dywizji Piechoty Zmotoryzowanej „Principe Amedeo Duca D’Aosta” pod dowództwem gen. Ettore de Blasio. Jej pierwsze starcie z Armią Czerwoną miało miejsce 11 maja w okolicy miejscowości Pierwomajska. W ciągu następnych 10 miesięcy Chorwaci walczyli w rejonie miejscowości Stokowo – Greko-Timofiejewka – Weseli – Nikitowo. 11 lipca zostali przeniesieni do włoskiego XXXV Korpusu. Następnie Brygada brała udział w natarciu wojsk włoskich, walcząc pod Władimirowką, Krasną Polaną i Fiodorowką. 28 lipca przekroczyła rzekę Don w Lubanskoje. 25 sierpnia na jej pozycje spadł sowiecki kontratak, powodując duże straty. Chorwaci utrzymali jednak swoje linie.