W 1853 roku Zaosie zostało skonfiskowane Stypułkowskim przez rząd Rosji. W 1897 roku odnotowano, że dworek był już zniszczony i zamieszkały tylko częściowo. Zabudowania dworskie zostały zniszczone podczas walk pozycyjnych prowadzonych przy znajdującym się w tej okolicy froncie niemiecko-rosyjskim w latach 1915–1918 podczas I wojny światowej.
W dwudziestoleciu międzywojennym leżało w Polsce, w województwie nowogródzkim, w powiecie baranowickimPrzynależność powiatowa zmieniała się. Miejscowość leżała w powiatach nowogródzkim (do 1926) i baranowickim (1926 - 1945), w gminie Horodyszcze. W 1921 miejscowość liczyła: okolica – 48 mieszkańców, zamieszkałych w 9 budynkach, wyłącznie Polaków. 32 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego i 16 prawosławnego; wieś – 43 mieszkańców, zamieszkałych w 8 budynkach, wyłącznie Białorusinów wyznania prawosławnego; folwark – zniszczony i niezamieszkały.
Po II wojnie światowej w granicach Związku Sowieckiego. Od 1991 w niepodległej Białorusi.
W 1927 Wojsko Polskie wystawiło w Zaosiu obelisk ku czci wieszcza. W okresie ZSRR obelisk został odnowiony w 1955 roku. W latach 1996–1998 dwór i obejście zostały zrekonstruowane w oparciu o rycinę Edwarda Pawłowicza z 1843 roku i wykopaliska archeologiczne.
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Informacje w wortalu Radzima.org
Kategoria:Adam Mickiewicz Kategoria:Wsie w rejonie baranowickim