Z...":
Słowiczku mój! a leć, a piej! Na pożegnanie piej Wylanym łzom, spełnionym snom, Skończonej piosnce twej!
Słowiczku mój! twe pióra zzuj, Sokole skrzydła weź, I w ostrzu szpon, zołoto-stron Dawidzki hymn tu nieś!
Bo wyszedł głos, i padł już los, I tajne brzemię lat Wydało płód! i stał się cud! I rozraduje świat.
Pentametr jambiczny jest podstawowym formatem wiersza poezji angielskiej, gdzie występuje zarówno w postaci rymowanej, jak i bezrymowej (blank verse)Na temat angielskiego pentametru jambicznego istnieje ogromna literatura. Zobacz na przykład Joseph Berg Esenwein, Mary Eleanor Roberts, The art of versification, Springfield, 1921.. W literaturze angielskiej pentametr jambiczny z reguły buduje strofy kunsztowne jak sekstyna, strofa królewska czy oktawa. Nierymowany pentametr jambiczny wprowadził do poezji angielskiej w szesnastym wieku Henry Howard, earl Surrey w tłumaczeniu fragmentów Eneidy Wergiliusza. W dramacie stosowali go autorzy elżbietańscy, w tym Thomas Kyd (Tragedia hiszpańska) i William Szekspir (Hamlet), a w epice John Milton (Raj utracony) i Robert Browning (Pierścień i księga). Pentametr jambiczny był też podstawowym rodzajem wiersza w poezji czeskiej drugiej połowy XIX wieku.