Na manuskrypty natrafił Wayne Ruiwet z Biblioteki College'u, Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles, a następnie przekazał go znanemu tłumaczowi Arturowi J.O. Andersonowi. Naukowiec ten związany był z Amerykańską Szkołą Badawczą w Santa Fe i znany był z drobiazgowych tłumaczeń dokumentów z języka nahuatl oraz pism średniowiecznego franciszkanina, ojca Bernardino de Sahagúna, głównie jego dzieła General History of the Things of New Spain. Anderson wraz z innym naukowcem Charles E. Dibble z Uniwersytetu w Utah, rozpoczął tłumaczenie manuskryptu bazując na swoich wcześniejszych tłumaczeniach. Tuż przez ukończeniem prac, Anderson zmarł (3 czerwca 1996 roku). Jego tłumaczenie zostało dokończone przez Susan Schroeder i opublikowane w 1997 roku.

Treść kodeksu Kodeks Chimalpahin został napisany w języku nahuatl i składa się z trzech tomów. Pierwszy opisuje historię ludów Nahua w latach od 670 do 1631. Znajdują się w nim imiona doradców, autorów lub właścicieli rękopisów, z których korzystano w trakcie tłumaczenia pracy, i miejsca, gdzie znajdują się obecnie manuskrypty. W dziele tym znajdują się fragmenty prac Tezozomoc i oryginały Chimalphina skupiające się na dynastiach i historii nieznanego państwa lub krainy Altepetl.