Ponadto Ministrowi Poczt i Telegrafów podlegał: Państwowy Instytut Telekomunikacyjny w Warszawie, którym kierował inż. dr prof. Janusz Groszkowski, kapitan rezerwy łączności, Izba Kontroli Rachunkowej Poczty i Telekomunikacji w Bydgoszczy, której dyrektorem był Włodzimierz Lesiecki, Muzeum Poczty i Telekomunikacji, Główna Składnica Materiałów Pocztowych, Główna Składnica Materiałów Teletechnicznych.
Ponowne powołanie MPiT w 1927 r. stworzyło możliwość podporządkowania tego resortu sanacyjnym rządom. Dokonywany był stopniowy proces militaryzacji resortu. Ministrami Poczt i Telegrafów zostali bliscy współpracownicy Józefa Piłsudskiego: Bogusław Miedziński, a następnie Ignacy Boerner. Do silniejszego powiązania funkcji Ministra Poczt i Telegrafów z obozem sanacyjnym i dalszej militaryzacji resortu doszło w wyniku objęcia tego stanowiska przez ppłk łącz. inż. Emila Kalińskiego. Wicedyrektorem Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Warszawie, a następnie wiceministrem poczt i telegrafów został ppłk łącz. Tadeusz Argasiński. Wicedyrektorem Dyrekcji Okręgowej Poczt i Telegrafów w Wilnie, ppłk łącz. inż.