Ministerstwo Poczt i Telegrafów (MPiT) – ministerstwo w II Rzeczypospolitej oraz PRL, w którego kompetencjach znajdowały się sprawy poczty, telegrafu i telefonu.
Funkcjonowało w latach 1919–1924 oraz od roku 1927 do zaprzestania działalności we wrześniu 1939 r. W roku 1944 powołano przez PKWN nowe ministerstwo pod nazwą Resort Komunikacji, Poczt i Telegrafu, lecz tegoż samego roku powrócono do przedwojennej nazwy Ministerstwo Poczt i Telegrafów, które 11 marca 1955 r. decyzją Bolesława Bieruta przekształcono w Ministerstwo Łączności.
Przed 1939 rokiem siedziba Ministerstwa znajdowała się w monumentalnym gmachu Poczty Głównej przy placu Napoleona (z adresem ul. Warecka 16).
Utworzenie Ministerstwo Poczt i Telegrafów utworzone Dekretem Naczelnika Państwa – Józefa Piłsudskiego – z dnia 5 lutego 1919 r.Dekret o utworzeniu Ministerstwa Poczt i Telegrafów (). Wydarzenie to poprzedzone zostało powołaniem 18 listopada 1918 r. Tomasza Arciszewskiego na stanowisko Ministra Poczt i Telegrafów, któremu powierzono zadanie utworzenia Ministerstwa. Cztery miesiące po utworzeniu MPiT weszła w życie ustawa o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonuUstawa z dnia 27 maja 1919 r. o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu () zastąpiła wcześniejszy dekret J.