Zmniejszenie masy przyczepnej (napędnej) przez rozłożenie ciężaru na więcej osi nie miało istotnego znaczenia w związku z przewidywanym lżejszym charakterem pracy.
Rekonstrukcja polegała na wyposażeniu w wózek toczny Bissela z bocznym przesuwem o 100 mm na stronę, według wzoru zastosowanego w znormalizowanych parowozach serii 24 i 64. W tym celu wzmocniono i wydłużono ostojnice. Dla równomiernego rozłożenia masy przesunięto kocioł do przodu o 720 mm, podnosząc go o 80 mm.
Dokumentację opracowały zakłady Borsig w Berlinie. Łącznie do 1941 roku zrekonstruowano 691 parowozów, głównie podczas napraw w warsztatach kolejowych, co stanowiło ok. ¼ stanu wyjściowego. Największa liczba – 173, została przebudowana w Pile (wówczas Schneidemühl). Otrzymały one nową numerację 56 201 do 56 891.
Eksploatacja Po II wojnie światowej w RFN znalazło się 367 lokomotyw tej serii, a w NRD tylko 59. 66 trafiło na Polskie Koleje Państwowe z oznaczeniem serii Tr5. Ostatnie egzemplarze służył w Polsce do 1972 roku. Mniej liczne lokomotywy tej serii trafiły także do Austrii (seria 656 kolei ÖBB), Jugosławii (seria 148 kolei JŽ) i ZSRR (seria 56).