islam szyicki, chrześcijaństwo i judaizmal-Jamil, Tariq (2010). „Ibn Taymiyya and Ibn al-Mutahhar al-Hilli: Shi’a Polemics and the Struggle for Religious Authority in Medieval Islam”. Ibn Taymiyyah and His Times. Oxford University Press. .. W odpowiedzi, szyiccy uczeni napisali kilka polemik m.in. Ikmal Al-Mennah czy Minhaj Al-Shariah.
Literalizm Za punkt wyjścia Ibn Tajmijja obrał poglądy Al-Ghazalego, mistyka islamskiego, który zajmował się m.in. racjonalizmem w islamie i stosunkiem religii do racjonalizmu. Odrzucił on sensowność logicznych rozważań i filozofii w rozstrzyganiu problemów teologicznych. Zgodnie z jego poglądem kwestii wiary nie sposób wyjaśnić za pomocą rozumu, lecz dzięki iluminacji pochodzącej od Boga. Ibn Tajmijja uznał ten pogląd za charakterystyczny dla wczesnego islamu. Pierwsi muzułmanie (określani terminem salaf) byli dla niego pierwowzorem i doskonałym przykładem. Dla Ibn Tajmijji salaf stał się naczelną kategorią poznania, zaś szacunek dla pierwszych pokoleń muzułmańskich stał się najważniejszą zasadą umożliwiającą zachowanie czystości islamu. Dlatego też jednym z dążeń Ibn Tamijji było „oczyszczenie islamu ze wszelkich naleciałości”, a zwłaszcza teorii wprowadzonych przez racjonalistów. Według niego wiara pierwszych muzułmanów nie była naiwna, lecz opierała się na rozumieniu niespekulatywnym.