Korpus został powołany, a de facto odtworzony dekretem Napoleona z 3 maja 1812. Dowództwo nad korpusem powierzono księciu Józefowi Poniatowskiemu. Od 12 listopada 1812, na skutek rany księcia Poniatowskiego, dowództwo przejął gen. Józef Zajączek. Korpus ten był największą polską formacją wojskową w wojnie roku 1812.
Szefem sztabu korpusu był gen. Stanisław Fiszer, aż do czasu gdy został śmiertelnie ranny w bitwie pod Tarutlnem. Dowódcą artylerii korpusu zaś gen. Jean Pelletier, a wojsk inżynieryjnych gen. Jean-Baptiste Mallet de Grandville.
Korpus liczył około 32 000 żołnierzy (inne źródła 36 tys.) i posiadał ok. 70 dział. Brał udział m.in. w bitwach pod Smoleńskiem i pod Borodino.
Skład w 1812 16 Dywizja – gen. Józef Zajączek (potem gen. Izydor Krasiński i Franciszek Paszkowski) Brygada – gen. Stanisław Mielżyński 3 pułk piechoty 15 pułk piechoty Brygada – gen. Franciszek Paszkowski 16 pułk piechoty 18 Brygada Jazdy – gen. Michał Ignacy Kamieński 2 pułk ułanów 4 pułk strzelców konnych 17 Dywizja – gen. Jan Henryk Dąbrowski Brygada – gen. Edward Żółtowski 1 pułk piechoty 6 pułk piechoty 10 pułk piechoty Brygada – gen. Czesław Pakosz 14 pułk piechoty 17 pułk piechoty Brygada Jazdy – gen. Tadeusz Tyszkiewicz 1 pułk szaserów 15 pułk ułanów 18 Dywizja gen. Ludwika Kamienieckiego Brygada – gen.