Neakademia istniała i funkcjonowała do śmierci Aldusa.
thumb|200px|Kopia The Rylands Aldine Vergil z 1501
Nowe kroje pism greckich i łacińskich Ponieważ Aldus specjalizował się w zakresie edytorstwa tekstów greckich, istotny był problem czcionek. Inicjując własną działalność na polu typografii greckiej, nie przyjął żadnego z istniejących wzorów. Prototypem jego kroju stała się nie kaligrafia kodeksów bizantyjskich, lecz pismo odręczne, kursywne, będące w codziennym użyciu współczesnych mu Greków i jego samego.
Wykonawcą tych czcionek był Francesco Griffo, grawer z Bolonii, który pozostawał na usługach Alda od 1494 do 1515 roku. Aldyński krój czcionki greckiej w zasadzie wyparł wszystkie ukształtowane przed nim formy. Dopiero w roku 1544 nowy, wykwintny, kursywny krój greckiej czcionki zwanej „królewską” autorstwa Roberta Estienne zatriumfował w drukarstwie greckim na dalszych 200 lat.
Szczęśliwszy był los aldyńskich krojów łacińskich, które ze względu na swe wysokie walory estetyczne stanowią do dziś źródło inspiracji dla nowych pomysłów literniczych. Wyróżnia się zasadniczo cztery łacińskie kroje czcionek Alda. Trzy są antykwowe, w tym jeden majuskulny oraz jeden kursywny: