Za inicjatorów KNAPP uznać należy Wacława Jędrzejewicza, Ignacego Matuszewskiego, Henryka Floyar-Rajchmana i Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego. Zdecydowali się oni wyjechać z Europy po klęsce Francji do Stanów Zjednoczonych – w których upatrywali głównego sojusznika sprawy polskiej i organizatora powojennego ładu w Europie – i nawiązali w USA bliską współpracę ze środowiskiem polonijnych piłsudczyków.
Działalność KNAPP nie znalazła zrozumienia w kręgach administracji Roosevelta, ale jego największymi wrogami na terenie USA byli komuniści, ogłaszający się reprezentantami całej Polonii amerykańskiej (Oskar Lange, Bolesław Gebert i in.).
Sprzyjała temu atmosfera społeczno-polityczna w Stanach Zjednoczonych, będąca owocem żmudnej pracy sowieckiej rezydentury wywiadowczej w USA, która począwszy od lat trzydziestych zdołała opanować znaczną część życia intelektualnego, kulturalnego i naukowego Ameryki, by w przededniu oraz podczas II wojny światowej uzyskać znaczące wpływy w administracji rządowej i współdecydować o kierunkach polityki amerykańskiej.