Po roku 1570 odsunął się od działalności reformacyjnej i osiadł w rodzinnym Mokrymlipiu obejmując funkcję wojskiego krasnostawskiego.
Twórczość Należał do grona Rzeczypospolitej Babińskiej. Na jej temat opublikował relację łacińską „Descriptio Republicae Babinensis”, którą włączył do druku swego głównego dzieła historycznego zatytułowanego Annales, sive de origine et rebus gestis Polonorum et Lithuanorum librii octo wydanego w Krakowie u Rodeckiego w 1587 roku. W dziele tym, idąc śladem wcześniejszych kronikarzy wykorzystując różne relacje, poezje, a nawet wątki biblijne, przedstawił historię Polski od najdawniejszych czasów aż do panowania Stefana Batorego, stawiając tezę o tożsamości Sarmatów z dawnymi Słowianami.
Na zlecenie Jana Zamoyskiego rozpoczął pisanie historii Polski, która w założeniu protektora miała być ujęta w duchu monarchicznym. Kiedy okazało się, że dzieło propaguje wartości szlacheckie Zamoyski wycofał swoją protekcję. Roczniki, czyli o pochodzeniu i sprawach Polaków i Litwinów Ksiąg VIII (Annales, sive de origine et rebus gestis Polonorum et Lithuanorum libri VIII) wydane zostały w 1587 roku. Autor rozpoczyna opis dziejów Polski od roku 2210 przed Chrystusem. Udowadnia, że biblijnym protoplastą Polaków był syn Sema, Asarmota.