W 1899 ze względów zdrowotnych udał się w podróż do Włoch, Francji i Egiptu. Podczas podróży studiował języki. Poeta biegle posługiwał się językiem francuskim i rosyjskim, umiał czytać i pisać po włosku, rozumiał angielski i niemiecki. Do Krakowa wrócił w 1901. Podjął wtedy pracę felietonisty i publicysty w „Głosie Narodu”, w którym pracował aż do 1904. Już wtedy zyskał uznanie, czerpiąc inspirację z francuskich felietonów. Związał się z ówczesnym środowiskiem artystycznym miasta; do jego przyjaciół należeli: Stanisław Przybyszewski, Tadeusz Boy-Żeleński, Teofil Trzciński i Jan August Kisielewski.
Debiutował już w 1898 publikując wiersze w tygodniku "Życie". W 1901 (z datą 1902) wydał tomik "Poezje". Było to jego jedyne wydane dzieło poetyckie. Powodem porzucenia twórczości lirycznej była prawdopodobnie niespełniona miłość. To doświadczenie odmieniło jego duszę, skłaniając Perzyńskiego do porzucenia liryki na rzecz satyry. Od 1905 pracował w „Tygodniku Ilustrowanym”. W 1906 ożenił się z Janiną Kietlińską. Prawdopodobnie małżeństwo nie doczekało się nigdy potomstwa. W 1907 wyjechał na kilka lat za granicę – do Paryża, a następnie z powodów zdrowotnych do Szwajcarii i Włoch. Podczas pobytu za granicą regularnie przesyłał drobne teksty literackie do polskich gazet.