Likwidacja urzędu W schyłkowym okresie republiki rzymskiej urząd cenzora stracił na znaczeniu (podczas dyktatury Sulli opisane wyżej uprawnienia cenzorów miały charakter pozorny), by zaniknąć całkowicie po utworzeniu cesarstwa. Dopiero cesarz Klaudiusz w pewnym stopniu przywrócił w 47 r. jego znaczenie, lecz jako dodatkowy atrybut władzy cesarskiej.
Lista cenzorów rzymskich 443 p.n.e. – Lucius Papirius Mugillanus i Lucius Sempronius Atratinus 435 p.n.e. – Gaius Furius Pacilus Fusus i Marcus Geganius Macerinus 430 p.n.e. – Lucius Papirius i Publius Pinarius 418 p.n.e. – Lucius Papirius Mugillanus i ? 403 p.n.e. – Marcus Furius Camillus i Marcus Postumius Albinus Regillensis 393 p.n.e. – Lucius Papirius Cursor, Gaius Iulius Iullus i Marcus Cornelius Maluginensis 389 p.n.e. – Marcus Furius Fussus i Lucius Papirius Mugillanus 380 p.n.e. – Spurius Postumius Albinus Regillensis i Gaius Sulpicius Camerinus 378 p.n.e. – Spurius Servilius Priscus i Quintus Cloelius Siculus 366 p.n.e. – Gaius Sulpicius Peticus i Postumius Regillensis Albinus 363 p.n.e. – Marcus Fabius Ambustus i Lucius Furius Medullinus 351 p.n.e. – Gnaeus Manlius Capitolinus Imperiosus i Gaius Marcius Rutilus 340 p.n.e. – Lucius Cornelius Scipio i Publius Cornelius Scipio 332 p.n.e.