Mariawityzm jest wyznaniem oryginalnie polskim, wywodzącym się organizacyjnie z ruchu honorackiego. Współcześnie około 25 tysięcy chrześcijan w Polsce i 20 tysięcy we Francji przyznaje się do wyznania mariawickiego. Wspólnoty mariawickie istnieją też w niektórych krajach Europy Zachodniej, Afryki i obu Ameryk.
Nazwa Nazwa mariawityzm pochodzi od łacińskich słów Mariae vitam (imitantes), co w języku polskim oznacza „Maryi życie (naśladujący)”. Nazwa ta wyraża naśladowanie życia Matki Bożej, jej pokory, miłości, czystości i modlitwy oraz szerzenie kultu maryjnego.
Pochodzenie nazwy jest według Marii Franciszki Kozłowskiej nadprzyrodzoneks. Wojciech Różyk, "Objawienia" Marii Franciszki Kozłowskiej, Świdnica 2006, str. 151.. Pochodzi ona z pierwszego objawienia w Dziele Wielkiego Miłosierdzia: Chcę, aby powstało Zgromadzenie Kapłanów pod nazwą MariawitówDzieło Wielkiego Miłosierdzia, Płock 1922, s. 5.
W początkach XX wieku przeciwnicy mariawityzmu nazywali go obraźliwie sektą pseudokatolicką, mankietnictwem bądź kozłowityzmem. Wyrażenie mankietnicy pochodzi od noszenia habitów z mankietami przez kapłanów mariawickich, który tym szczegółem odróżniali się od większości księży katolickich.