Do jej najbardziej znanych scenariuszy należą The Plastic Age (1925), It (1927, w obu filmach główne role grała Clara Bow), The Waning Sex (1926, z udziałem Normy Shearer), Symfonia zmysłów (1926, z udziałem Grety Garbo), The Way of All Flesh (1927, za rolę w tym obrazie Emil Jannings otrzymał przyznanego po raz pierwszy Oscara). Ostatni film ze scenariuszem Sagor The Shocking Miss Pilgrim (1947), z udziałem Betty Grable, poświęcony był feminizmowi końca XIX wieku. Później Sagor wycofała się z przemysłu filmowego.
Od 1927 była żoną Ernesta Maasa (1892-1986), również scenarzysty, z którym wielokrotnie współpracowała przy produkcjach filmowych. W erze maccartyzmu oboje byli przesłuchiwani przez FBI, jako podejrzani o związki z komunistami.
W wieku 99 lat opublikowała autobiografię The Shocking Miss Pilgrim: A Writer in Early Hollywood (1999), w której zawarła liczne anegdoty z życia Hollywood i własne obserwacje rozwoju przemysłu filmowego – od kina niemego do dźwiękowego i czarno-białego do kolorowego.
Zobacz też Najstarsi ludzie Lista najstarszych żyjących ludzi
Przypisy
Linki zewnętrzne Zdjęcie Frederica Sagor Maas
Kategoria:Amerykańscy scenarzyści filmowi Kategoria:Amerykańscy superstulatkowie Kategoria:Stulatkowie żydowskiego pochodzenia Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 2012