W międzyczasie do FIFA przyłączyły się: Włoski Związek Piłki Nożnej Węgierski Związek Piłki Nożnej Austriacki Związek Piłki Nożnej Fiński Związek Piłki Nożnej Norweski Związek Piłki Nożnej Luksemburski Związek Piłki Nożnej.
Na tym kongresie Hirschmann zaproponował rozegranie międzynarodowych mistrzostw, które miały odbywać się w czterech grupach: I grupa – Anglia, Szkocja, Walia, Irlandia II grupa – Belgia, Francja, Hiszpania, Holandia III grupa – Austria, Szwajcaria, Węgry, Włochy IV grupa – Dania, Niemcy, Szwecja.
Cały turniej zamierzano przeprowadzić w Szwajcarii. Jednak do ostatniego dnia składania zgłoszeń (31 sierpnia 1905) nie wpłynęła żadna oferta.
Kolejne kongresy Na kolejnym kongresie w Bernie pod nieobecność przewodniczącego Guerina, przeprowadzono rozmowy z Danielem Burleyem Woolfallem (prezes FA), którego wybrano na nowego przewodniczącego. On za priorytet wziął ujednolicenie przepisów gry w piłkę nożną. Jednak wciąż głównym problemem, który trzeba było rozwiązać, to zorganizować mistrzowskie zawody międzynarodowe. Pierwsza sposobność nadarzyła się z okazji letnich igrzysk olimpijskich w Londynie, jednak większość problemów nie została rozwiązana aż do kolejnych Igrzysk Olimpijskich w Sztokholmie. Do tego czasu mecze traktowane były tylko jako widowisko, a nie współzawodnictwo.