W prezencie ślubnym w 1634 r. otrzymała od króla Władysława kubek szczerozłoty z asygnatą na 20 000 dukatów. Jako wdowa Elżbieta Kazanowska z drugim mężem Hieronimem Radziejowskim – wzięła ślub w 1650 r. – jako Hieronimowa Radziejowska założyła proces o stwierdzenie nieważności małżeństwa w 1651 r., gdy dopuścił się zdrady króla. “Femme fatale” króla Jana Kazimierza. Po ujawnieniu treści listu opuściła obóz wojskowy pod Sokalem i wniosła sprawę o stwierdzenie nieważności małżeństwa. Sama zamieszkiwała w klasztorze (Radziejowski usiłował później porwać żonę z klasztoru, czemu przeszkodziła gwardia królewska) jednocześnie zlecała swojemu bratu Bogusławowi Jerzemu Słuszce usunięcie męża z majątku. Słuszka najpierw wyzwał Radziejowskiego na pojedynek, a gdy ten odmówił 4 stycznia 1652 pod nieobecność gospodarza zajął zbrojnie Pałac Kazanowskich (znajdujący się 400 metrów od Zamku Królewskiego). Były mąż bezskutecznie usiłował zbrojnie odbić pałac. Po tych wydarzeniach dziejących się niecały miesiąc przed obradami Sejmu, Radziejowski został oskarżony o obrazę majestatu i pogwałcenie bezpieczeństwa rezydencji królewskiej – i skazany na banicję i infamię.