Poza tymi dwoma istniały też inne tajne obozy, mieszczące się w innych częściach Chin.
Japończycy rozpoczęli w czerwcu i lipcu 1942 r., koło Jinhua (prowincja Zhejiang), rozsiewanie zarazków dżumy i cholery. Zastosowano w tym celu bomby biologiczne.
Polityka Mandżukuo Japońskie rządy w Mandżukuo thumb|Ministrowie rządu Mandżukuo Japończycy sprawowali faktyczną władzę w Mandżukuo. Na straży porządku publicznego stały: japońska Kempeitai, mandżurska policja miejska w Harbinie, japońska policja konsularna, mandżurska policja kryminalna (podlegająca władzom municypalnym), policja kolejowa oraz mandżurska Państwowa Służba Wywiadowcza. W 1935 r. na czele tamtejszej żandarmerii wojskowej stanął Hideki Tōjō (późniejszy premier Japonii). Wprowadził on powszechny terror, chcąc w ten sposób zlikwidować wszelką antyjapońską opozycję.
Japończycy finansowali tanie palarnie opium, czerpiąc w ten sposób duże zyski z handlu tym narkotykiem. Poza tym na porządku dziennym stawało się porywanie przez japońską i kolaborancką policję zamożnych obywateli lub obcokrajowców dla okupu.
Ponadto rząd japoński rozpatrywał plan kolonizacji na wielką skalę, przewidujący osiedlenie w Mandżurii w ciągu 20 lat aż 5 milionów rodzin Japończyków.