Jan Paweł Jerzmanowski herbu Dołęga (ur. 25 czerwca 1779 w Mniewie, w parafii w Umieniu w Wielkopolsce, zm. 15 kwietnia 1862 w Paryżu) – polski wojskowy, generał, baron w Królestwie Kongresowym w 1820Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.], kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Pochodził z ubogiej szlachty. Był synem Franciszka Jerzmanowskiego z Jerzmanowa herbu Dołęga i Franciszki Dobrskiej. Szwoleżer gwardii – w 1807 w stopniu kapitana, w 1811 awansowany na szefa szwadronu, w 1815 pułkownik, w 1831 – generał. Przebywał z Napoleonem na Elbie, walczył z nim do końca pod Waterloo. W 1810 otrzymał Krzyż Złoty Orderu Wojskowego Księstwa Warszawskiego i tytuł Kawalera Cesarstwa. W 1813 uzyskał tytuł Barona Cesarstwa.
12 kwietnia 1815 ożenił się w Tours z Marią Anną Józefą Desormaux.
Do roku 1819 w Armii Królestwa Polskiego. Razem ze swoją francuską małżonką wyjechał do Francji. W 1831 w czasie powstania listopadowego działał w Paryżu w Komitecie Polskim. Dowodził nieudaną wyprawą morską mającą dostarczyć broń na Litwę.
Pochowany na cmentarzu Montmartre w Paryżu niedaleko Juliusza Słowackiego.
Przypisy