Do intensywnej rozbudowy tam kolei wąskotorowej o szerokości toru 600 mm i trakcji parowej przystąpiło na początku I wojny światowej Cesarstwo Niemieckie, którego wojska zajęły Suwalszczyznę, będącą w zaborze rosyjskim, i rozpoczęły rabunkową gospodarkę leśną. Budowę kolei rozpoczęto już pod koniec 1914 roku, lecz kontrofensywa rosyjska spowodowała przerwanie prac na pół roku. Po ponownym zajęciu Suwalszczyzny, Niemcy zbudowali w osadzie Płociczno duży tartak w celu przerobu drewna, uruchomiony wiosną 1916 roku (obecna wieś Płociczno-Tartak). Drewno do niego dowoziła prowizoryczna kolej wąskotorowa zbudowana na zachodnim brzegu (z rejonu miejscowości Cimochowizna i Leszczewek). Od tartaku zbudowano jesienią 1916 roku bocznicę do linii normalnotorowej na przystanku Płociczno w celu wywozu tarcicy, a także dłużycy w zakresie przekraczającym moce przerobowe tartaku. Na koniec 1916 roku kolej wąskotorowa miała 13 km długości i pracowały na niej trzy parowozy. Po wojnie kolej została przejęta przez państwo polskie, które jednak zaniechało intensywnej wycinki lasów na zachodnim brzegu jeziora.