W księgach kolejnych, trzeciej i czwartej, autor stwierdza, że artyści i święci czasem odnajdują taką drogę życia, która pozwala im wyrwać się spod wpływu woli.
Chociaż był ateistą, jego nastawienie do życia zmieniło poznanie filozofii indyjskiej i buddyzmu. Swoimi dziełami zwrócił na siebie uwagę niemieckiego środowiska filozofów, na skutek czego zaproponowano mu stanowisko privatdozenta na uniwersytecie w Berlinie. Zaczął wykładać na Uniwersytecie Berlińskim od 1820 r.
Jego pobyt w Berlinie skończył się jednak porażką, na skutek bojkotu jego wykładów przez zwolenników Hegla, który w tym samym czasie zdobywał coraz większą popularność. W końcu, zniechęcony, wrócił do Frankfurtu w roku 1831, uciekając przed panującą epidemią cholery. We Frankfurcie do końca życia pędził żywot odludka, żyjąc z majątku odziedziczonego po ojcu. Zmarł 21 września 1860 roku, na skutek niewydolności płucno-oddechowejDale Jacquette, The Philosophy of Schopenhauer, Routledge, 2015: "Biographical sketch"..
Pomimo antynatalistycznych poglądów i faktu, że nigdy się nie ożenił, Schopenhauer miał co najmniej dwie nieślubne córki, które zmarły w dzieciństwieCartwright, David E. (2010). Schopenhauer: A Biography. Cambridge University Press.