Prezesem Zarządu Głównego od maja 1935 do września 1939 był Ferdynand Goetel. Po wybuchu II wojny światowej związek nie funkcjonował pod okupacją niemiecką, zastąpiony przez samopomocowe organizacje „Zrzeszenie” (do kapitulacji Warszawy) i Kuchnia Literacka (legalna wobec okupanta mimo uchylania się większości beneficjentów od obowiązku rejestracji pisarzy), którymi kierowała pod egidą Rady Głównej Opiekuńczej tzw. gruba trójka w składzie Goetel, Adolf Nowaczyński i Władysław Zyglarski. Od połowy 1940 do stycznia 1945 wsparcia literatom udzielał równolegle, w opozycji do jawnych struktur i faszyzującej orientacji politycznej Goetla, konspiracyjny „Zespół Literacki”, prowadzony przez Jarosława Iwaszkiewicza i Jerzego Andrzejewskiego z ramienia szefa Działu Kultury Departamentu Oświaty i Kultury Delegatury Rządu RP na Kraj Stanisława Lorentza i zasilany funduszami przez rząd w Londynie. Działalność kontynuował w pierwszych miesiącach okupacji radzieckiej oddział lwowski, wspierając uchodźców i przyjmując nowych członków prawdopodobnie do stycznia 1940, kiedy aresztowany przez NKWD został jego sekretarz, Teodor Parnicki.