Znaczny rozwój komunikacji autobusowej nastąpił w Poznaniu w latach 50. XX wieku. Linie dotarły do wielu dzielnic peryferyjnych (np. Krzyżownik, czy Starołęki Wielkiej), a także poza miasto (Swarzędz, Tarnowo Podgórne, Puszczykowo). Przyjęto też nowy tabor: najpierw Sany H-O1B, a potem Sany H-25B oraz (od połowy lat 60. XX wieku) ZiS-y 155. Dysponowano również Mavagami. Autobusy stacjonujące dotąd na ul. Zwierzynieckiej, doczekały się w 1968 nowej zajezdni na ul. WarszawskiejKomunikacja autobusowa coraz bardziej popularna, w: Z Życia MPK Poznań, nr 7(748)/2006, s. 3, .
W roku 1959 w mieście pojawiły się pierwsze Jelcze 272 MEX130 lat komunikacji miejskiej w Poznaniu, w: Z Życia MPK Poznań, nr 6(810)/2010, s. 2-6, , a w 1966 pierwsze przegubowe Jelcze AP-02 (sześć sztuk). W roku 1970 MPK Poznań dysponowało wyłącznie Jelczami i było ich wówczas 227 sztuk (jedynie autobus turystyczny był marki Karosa). Około 1975 kursowały też Jelcze z doczepami (13 sztuk PO01), najczęściej na linii łączącej Ogrody z Krzyżownikami. W 1977 do miasta dotarły pierwsze egzemplarze Jelczy PR110 (10 sztuk). W dniu otwarcia 49. Międzynarodowych Targów Poznańskich podróżowała nimi delegacja partyjno-rządowa. Od 1983 przybywały zmodernizowane Jelcze PR110M. W 1984 na stanie MPK Poznań było 155 Jelczy PR110U, 23 Jelcze PR110M i cztery Jelcze PR110IL.