Należytą staranność lekarza w relacji z pacjentem wolno oceniać poprzez stwierdzenia dokładności, pieczołowitości, sumienności i terminowości świadczonej opieki lekarskiej. Pojęcie należytej staranności nie obejmuje jednak sytuacji wyjątkowych, a niepomyślny wynik postępowania medycznego nie wyklucza należytej staranności lekarza. Trafny opis pojęcia należytej staranności zawarto w treści orzeczenia francuskiego Sądu Kasacyjnego z 20 maja 1936 r.: "lekarz zobowiązuje się wobec pacjenta do dania zabiegów sumiennych, uważnych i z zastrzeżeniem okoliczności wyjątkowych, zgodnych z zasadami wiedzy, a nie rezultatu".
Należyta staranność pełni istotną rolę dla klauzuli dobrej wiary. W stanie dobrej wiary jest osoba, która pomimo dołożenia należytej staranności nie mogła dowiedzieć się o rzeczywistym stanie prawnym. A contrario, jeśli nie dołożyła należytej staranności, to jest w złej wierze. Taka sytuacja ma doniosłe znaczenie choćby w obrocie nieruchomościami. Osoba, która nie zapoznała się ze stanem prawnym nieruchomości w księgach wieczystych, nie dołożyła należytej staranności, a więc nie działa w dobrej wierze.
Kategoria:Część ogólna prawa cywilnego