Premierem został wtedy Nubar Pasza, a ministrem finansów Charles Rivers Wilson.

Kontrola nad państwem przez obcokrajowców była traktowana przez znaczną część Egipcjan jako okupacja. Niezadowoleni gromadzili się wokół Ahmada Arabiego, pod wodzą którego wybuchło w 1879 powstanie antybrytyjskie i antyfrancuskie. Isma’il zdymisjonował „europejski” rząd powołując na premiera Szerifa Paszę. Wielka Brytania oraz Francja domagały się przywrócenia odsuniętych ministrów na ich stanowiska. Kraj znajdował się we władaniu armii Arabiego, więc Isma’il nie zgodził się na żądanie europejskich mocarstw, zwanych jako „Nota Gambetty”. Wymuszono na sułtanie Abdülhamidzie II odwołanie Isma’ila z pełnionej przez niego funkcji. Następcą Isma’ila został Taufik, jego syn. Isma’il opuścił kraj wyjeżdżając do Neapolu, a następnie za zgodą sułtana zamieszkał w jego pałacu pozostając więźniem aż do swojej śmierci.