Po przejęciu władzy Isma’il odmówił ratyfikacji dokumentu swego poprzednika, w którym zobowiązywał się do zapłaty dodatkowych pieniędzy spółce wykonującej prace przy budowie Kanału Sueskiego. Arbitrem sporu został Napoleon III Bonaparte, który przyznał spółce 3800000 funtów szterlingów odszkodowania. Isma’il starał się wykorzystać każdą sposobność by móc ukazać siebie jako światłego i równego innym władcę. Został wyróżniony Orderem Łaźni w 1867, odwiedził w tym samym roku Londyn, gdzie był podejmowany przez królową Wiktorię. Gdy budowa Kanału została ukończona, zaproszono dyplomatów i wybitne osobistości z całego świata na ceremonię otwarcia.
Isma’il przerwał pokojową politykę swych poprzedników zaczynając ponownie ekspansję militarną. W 1874 pokonał armię Dar Furu i włączył jego terytorium do Egiptu. Wcześniej podporządkował sobie tereny leżące nad Morzem Czerwonym. Ostatnim celem, nie zrealizowanym również przez ojca potęgi Egiptu Muhammada, było zdobycie Etiopii. W wojnie egipsko-etiopskiej siły egipskie zostały pobite: w listopadzie 1875 pod Gundet, a w marcu 1876 pod Gura. Należy podkreślić, iż dwudziestotysięczna armia Isma’ila była lepiej uzbrojona i wyszkolona niż liczniejsze wojska etiopskie.