Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych (dawniej, w zależności od okresu: Najwyższy Naczelnik Siły Zbrojnej, Naczelny Wódz, Naczelny Dowódca Wojsk, Głównodowodzący Sił Zbrojnych, Komendant Główny Wojsk) – najwyższe stanowisko służbowe w Wojsku Polskim obsadzane na czas wojny przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Prezesa Rady Ministrów.
W czasie pokoju Prezydent RP wskazuje natomiast, na wniosek Prezesa Rady Ministrów, osobę przewidzianą do mianowania na stanowisko Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, którą powinien być żołnierz zawodowy w stopniu generała (admirała); osoba ta przygotowuje się do realizacji zadań wynikających z kompetencji Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych, do czasu mianowania Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych lub wskazania przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej innej osoby przewidzianej do mianowania na to stanowisko, w szczególności poprzez branie udziału w strategicznych grach i ćwiczeniach obronnych, planowaniu użycia Sił Zbrojnych do obrony państwa oraz w przygotowywaniu wojennego systemu dowodzenia Siłami Zbrojnymi.